Warning: Parameter 3 to botRokZoom() expected to be a reference, value given in /home/sakinnet/public_html/libraries/joomla/event/dispatcher.php on line 136
Kardeşimi Kıskan(M)ıyorum

Bu yazı 2834. kez sizin tarafınızdan okunuyor.

IWIW megosztásStartlap kedvenchezGoogle könyvjelzőLink megosztása: Del.icio.usTwitterAjánlás a linkter.hu-raAjánlás a vipstart.hu-raFacebookDiggAjánlom a GururaBlogtér ajánlás
(1 oy, ortalama 5.00 de 5)
Köşe Yazıları - Köşe Yazılarım
Yazar Ramazan SAKİN   
Cuma, 11 Şubat 2011 00:00

kardes-kiskancligiHastanede gördüm onu ilk kez. Yatağında memnuniyetsiz bir şekilde yatıyordu, benim battaniyeme benzer bir battaniye vardı üstünde, ama daha yenisi ve daha parlağı.“Bak kızım kardeşin, gel görmek ister misin onu yakından, bak ne kadar da tatlı” dedi babam. Baktım şöyle burnumun ucuyla, pekte tatlı görünmedi nedense bana, neresi tatlıysa artık anlamadım. Demek ki annem babam epeydir boşuna demiyorlarmış, “kardeşin gelecek, onu alıp parka götüreceksin çok eğleneceksiniz, çok seveceksin onu” diye. Ama ben buna hiç inanmamıştım ki, şaka gibi geliyordu bana söyledikleri, hiç aklıma gelmemişti bunun gerçekleşme ihtimali. Ve şuan o, karşımdaki gerçekten pek hoşlandığımı söyleyemem. Bunu onlara hissettirmemek için çok çabalamalıyım.

Adına Elanur koymuşlar, benim adıma uysun istemişler, en büyük halamda bu adın konulmasını çok istemiş. Neyse ben odada kalmamalıyım şimdi, başka şeylerle ilgileneyim ki bu durumdan rahatsızlığımı anlamasınlar, dur bir yatak örtüsüne bakayım, olmadı şu dolapları bir karıştırayım, aman dur bir dışarı çıkıp geleyim durmak istemiyorum yanlarında, dolanıp geldim babamla odaya tekrar. Bu kez annemin kucağında, acıkmış. Annem bana bakıyor bende ona, ne yapıyorsun anne koy onu yatağına, ne olursun, diyecek oldum ama tuttum kendimi. Umarım eve gelirken onu hastanede bırakırlar, evimize gelsin istemiyorum çünküAnnem girdi kapıdan ilk, peşinden de babam, kucağında yine o bebek. Getirmezler inşallah demiştim ama gelmiş işte, belki de biraz kaldıktan sonra geri götürürler belli mi olur. Onunla aynı evde kalmak istemiyorum, bak şimdiden ağlamaya başladı bile ve hemen annem onu kucağına aldı, okşadı, acıkmış; emince hemen susuyormuş. Annem bırakınca yine ağlamaya başladı, nasıl susar acaba yanına gitsem seslensem susar mı ki? Bebek, bebeeeeeeeek! Fazla bağırdım herhalde, çok mu belli ettim ona karşı kızgınlığımı, öfkemi? Babam ve annem fark etti ses tonumdan, “tamam kızım bağırma öyle, korkar kardeşin ama bak” dedi, iyi işte korksun benden, şimdiden pabuç bırakmam ona. Neyse biraz yumuşak bir ses tonuyla söyleyeyim bari; bebek, bebek bak, dedim sustu hemen. Tabi ben ablayım dinlemeli beni, aferin tuttum bu bebeği;) Ama yine de onun varlığı beni iyice huzursuz ediyor. Babaannemi alıp, evimizin pekte kullanmadığımız ama tüm oyuncaklarımın bulunduğu odaya götürüyorum, belki kafam biraz rahatlar, uzaklaşmış olurum onun varlığından. Bir kaç gündür anneme, babama ve tabi ki o bebeğe karşı tepkiliyim, tavır alıyorum kendimce, protesto mu ne diyorlarmış büyükler buna.

Oyuncak odasında babaannemle mutlu mesut bir şekilde oynuyorum, yanlarına gitmeyeli epey zaman geçmiş olacak ki babam kapıyı açtı aniden, neredesiniz saatlerdir dedi, sonra benimle oynamaya başladı, öptü, kucakladı, sarıldı, havaya zıplattı, gıdıkladı falan, gülüyorum hoşuma gidiyor; fakat içerden o bebeğin ağlamasını engelleyemiyor çıkardığım gürültü patırtılar, yine de duyuyorum onu. Babam sonra “kardeşine bakalım hadi bak, seni görmek istiyormuş” dedi, iyi de baba ben onu görmek istemiyorum demeyi isterdim, fakat bunu o kadar da apaçık diyemezdim. Çok meşgulüm: mühim bir işim varmış gibi kafamı eğdim oyuncakların arasına, hiç oralı olmuyorum, duymamış gibi yapıyorum. Babamda çok üstelemedi Allahtan, odadan çıktı, eminim çıkınca hemen onun yanına gitmiştir. Eskiden olsa beni o odada bırakmazdı; ne annem ne de babam. Tamam odada yalnız değilim, babaannemde yanımda ama yine de izin vermezlerdi orada kalmama. Şuan tüm ilgi bebeğin üstünde ve bundan aşırı derecede rahatsızım, içeride annemin yanında nasılda mutludur kim bilir. Ama dur kendimi onlara nasılsa hatırlatırım, bulurum bir yolunu muhakkak…

Hemen de yatağımı kapmış, ilk gece yatağımdan etti beni o. Düne kadar yatağımda ben yatarken şimdi o var. Babam “o yatakta Elanur’un yatması uygun değil” diyor, annemde “Esmanur bizimle beraber yatar” deyince sesimi çıkarmıyorum, çünkü anneme babama o bebekten daha yakın olma düşüncesi daha çok hoşuma gidiyor, sesimi çıkarmıyorum bu yüzden, yoksa kopartırdım bir çıngar hemen oracıkta. Yatağımı ona kaptırma niyetinde değilim. Bu gece böyle uyusun hele, sesimi çıkarmayacağım…

Babam benim bu durumdan etkilenmemem için fazlası ile dikkatli davranıyor, hatta o kadar dikkatli ki bazen abartıyor diyebilirim. Kardeşim olacak bebeği öperken görüyorum, odaya girdiğim de sanki hiçbir şey görmemişim gibi hemen uzaklaşıyor bebeğin yanından. Komik geliyor bu durum bana, karşısında çocuk var yaJ Neyse en azından beni düşündüklerini hissediyorum bu kaçamak öpücükleri görünce, demek ki beni tamamen gözden çıkarmamışlar diye düşünüyorum. Bundan da mutlu olabilir insan değil mi?

Babam annemden benimle ilgilenmesini istiyor. Anneme de kolay değil, onu da anlamak istiyorum ben henüz iki yaşındayım, o bebekse daha bir haftalık bile değil. Onun anneme benden daha fazla ihtiyacı var, bununda farkındayım. Garip ve karışık duygular, gel-gitler içindeyim. Tek umudum o bebeğin bir müddet daha bizimle yaşadıktan sonra yatağımdan ve bu evden gitmesi…

Gece uyurken kötü kötü rüyalar görüyorum. Anne diye ağlamaya başlamışım bir anda; annem babama söylerken duydum. Düne kadar deliksiz uyuyan ben, neden böyle ağlayarak, bağırarak uyanmışım diye kendi kendilerine konuşuyorlar. Uyanmamın üstünden epey bir zaman geçmiş olacak ki babamın gözleri kapanmaya başladı, bebekse garip garip seslerle birlikte yavaş yavaş uyandı. Annem yanımdan kalkıp onu yataktan çıkardı ve kendi yatağına aldı, yine mi acıkmış ne, ne kadarda çok yiyor bu böyle. Bende dayanamıyorum, göz kapaklarıma yenik düşüyorum sonunda….

Annem bugün iştahsız olduğumu söyledi babama, sabahtan beri hiçbir şey yememişim. Hakikaten de hiçbir şey yememiştim, acıkmadım ki yiyeyim, saat öğlen 12 oldu ve ağzıma tek bir lokma dahi girmemişti. Annem, çok sevdiğim domates ve krem peyniri mutfaktan kaptığı gibi yanıma getiriverdi. Zorla oturdum yanına ve güzel sözler eşliğinde yedirmeye başladı, benim ise gözüm yemekte değil, yemek istemiyorum. O bebekse devamlı yemek istiyormuş, sık aralıklarla, iki emdikten sonra çenesi yorulup uykuya dalıyormuş. Annemi benden almasına kızıyorum, eskiden ilgi hep benim üstümdeydi, dünya benim etrafımda dönüyor zannederdim ama şimdi o ilgideki azalma beni çok üzüyor. Annesini kaptıran her abi/abla benim gibi düşünmez mi? Babam bu durumun normal olduğunu söylüyor ve zamanla alışacakmışım bende; diğer aynı durumda olan çocuklar gibi.

Akşam olmuş, zaman hızla akıp geçmiş, babaannemle birlikte odada epey bir oynamışım. Eve misafirler geldi; dayım, dedem, anneannem. Benimle ilgileniyorlar ama konuşmaları hep yeni gelen bebek üzerine, oradan uzaklaşıp mutlu olduğum odaya gidiyorum, tabi ki yine babaannemi yanıma alarak, yanlarında bulunmak istemiyorum nedense… Arada ne oluyor diye yan odaya gidiyorum ve beni öpmek isteyen dayıma bağırıyorum, anneanneme de vurmaya çalışıyorum. “Hiç böyle şeyler yapmazdı ne oldu bu çocuğa” diyerek şaşkın şaşkın birbirlerine bakıyorlar. Annem ise dünden beri çok agresifleşti dedi, babamda onayladı onu. Agresif ne demek duymamıştım hiç, ama kötü bir şey sanırım, çünkü söylerlerken yüzlerinde bir tedirginlik vardı.

15 gün geçti onun eve gelmesi üzerine ve hiç gideceğe de benzemiyor. İyice yerleşti, mutlu da görünüyor burada olmaktan. Annemi, bu aralar altımı çok sık açmaya başladığından şikayet ederken duydum babama, eskiden bu kadar sık yapmazmışım, bunun da o bebekle alakası olduğunu düşünüyor. Bir kaç gündür de ilgiyi tekrar üstüme çekmek için ufak yalanlarıma inandırmaya başladım annemle babamı, şuram acıyor buram acıyor diye. Böyle yapınca ilginin bir anda arttığını görebiliyorum; ama ne kadar zaman daha buna inandırabilirim onları bilmiyorum.

Bu arada hiç bebekle ilgim yok sanılmasın, annemim kucağında görünce -içimden gelmese de- yanaklarına öpücük konduruyorum, tamamen göstermelik yaniJ

Herkes beni yanlış anlıyor veya yanlış yorumluyor. Aslına bakarsanız ben kardeşimi kıskanmıyorum ki, annemi paylaşmak istemiyorum sadece…




Yeni Haberler:
Eski Haberler:

  JP-Bookmark